Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry
 
AnasayfakapıTakvimKayıt OlGiriş yap

Paylaş | 
 

 Daisy Cheers

Önceki başlık Sonraki başlık Aşağa gitmek 
YazarMesaj
Misafir
Misafir



MesajKonu: Daisy Cheers   C.tesi Şub. 20, 2010 7:55 pm

Ortalık kararmıştı, koskoca ormanda yalnızdım. Sonbahardaydık, hava serindi. Koşu ayakkabılarımla çıkmıştım evden, ama koşacak halim yoktu. Yerdeki yaprakların çıkardığı seslerden başka ne ses vardı ne de etrafta bir ışık. Annem burada olsa onun boynuna sarılıp saatlerce ağlayabilirdim. Özlemim olabildiğine büyük, umutlarım gecenin karanlığı gibi karanlıktı.
Tek sorunum annem olsaydı keşke, ölümü bu kadar içimi yakarken; Alpear’in beni terk edişi, ona bu kadar âşıkken gidişine anlam veremiyordum. Veda ederken söyledikleri unutulmayacak kadar acıydı, her zaman buluştuğumuz yerdeydik ve etraf olabildiğine üzgündü. Sağ tarafımda koca bir deniz, sol tarafımda koca şehir vardı, gözlerinin içine bakarken arkada çalan müzik ortama oldukça kötü bir hava katıyordu, hatırladığım kadarıyla şöyleydi;
“Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me

I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow”

Her şey anlatıyordu ayrılığı, gözlerin acı acı bakıyordu gözlerime; darmadağın bir haldeydi, aynaya baktığını sanmıyorum, saçları karışmıştı ve ilk buluşmamızda giydiği t-shirt vardı, üstünde “P.S.I Love You” yazıyordu, evet bu söze bayılıyordum, doğum gününde aldığım atkıyı takmıştı, özel bir atkıydı o, her şey özenle seçilmişti. Son sözleri benzersizdi sanki
“Daisy’m Seni Seviyorum
Bana bir söz ver, bir tek damla gözyaşı bile dökmeyeceksin…
Seni hep seveceğim…
Beni hiç unutma, hiçbir zaman seni bırakmayacağım”

O anda da şimdi de sözümü tutamadım, gözyaşlarıma engel olamadım, hiçbir zaman. Ama onu hiç unutmadım, tam iki yıldır yüzünü hiç görmedim; giderken ayrılığı almamıştı bir kere ağzına, zeki olduğumu söylerdi hep anladığımı biliyordu.
Beni öptü ve gitti, ağlıyordu, benim gibi. Elime bir kâğıt tutuşturmuştu. Yazan kelimeler küçük ama anlamlıydı;
“Seni Seviyorum Daisy’m”
Hıçkırıklarım yükseliyordu. Elimde kâğıt gidişine bakıyordum. Arkasından bağırdım, yapabileceğim tek şeydi. Gitmesi gerekmese gitmeyeceğini biliyordum, beni sevdiğine ve geri döneceğine emindim, ağzımdan bir tek bu kelimeler çıkabildi;
“Bende seni seviyorum, bende, bekleyeceğim…”
Onu unutmayacağımı biliyordum, evet, o da biliyordu.
Etraf iyice kararmıştı artık gözyaşlarımı silip eve gitsem iyi olacaktı. Adımlarımı hızlandırmaya başladım.
Aniden bir ses duydum o da neydi sağ tarafımdan hızla geçen bir şey, hiçbir insan o kadar hızlı olamazdı. Yüksek sesle bağırdım;
“ Kim var orda? ”
Evet, şimdi arkamdaydı hızına yetişemiyordum.
“ Hey, siz bir an önce ortaya çıkın.”
Aman tanrım gözlerime inanamıyordum. Yaklaşık üç metre olmalıydı, kocaman gözleri vardı. Burnu yoktu, ağzı ve dişleri kafasının yarısını kaplıyor olmalıydı ve arkasında kanatları vardı, dört tane parmağı vardı galiba, omzuma dokunuyordu. Kokusu, hastanelerin o iğrenç kokusu gibiydi, değişikti, yaralı gibiydi. Onu incelediğimi fark etmiş olmalıydı gözlerinde acı var gibiydi, bir an önce yapması gerekeni yapıp gitmek istiyordu, bu sırada boğuk sesini duydum;
-Daisy Cheers?
-Evet, benim bay… ?
-Worn
-Evet, Bay Worn
-Benimle gelmelisiniz
-Ne için?
-Ben bilmiyorum, yapmam gereken sizi götürmek, benimle gelin, güvendesiniz.
Pelerini açmıştı ve sanki oraya girmemi istiyordu, evet benden o pis koku kaynağına sarılmamı bekliyordu. İçimden, evet buna ihtiyacım var, dedim. Ve o saniye o pelerinin içine girdim, o yaratığı gören eminim çoktan kaçmıştı. İçimdeki cesarete kendim bile şaşırıyorum bazen.
Gözlerimi açtığımda ormanın başka bir yerinde olduğumuzu hissettim, sarıldığım andan sadece bir saniye geçmiş olmalıydı bu hız imkânsızdı, bilim de bile böyle bir hız yoktu ki eğer olsaydı ışınlanma diye bir şey olurdu. Ne diyordum ben, öyleydi işte ışınlanmıştım, kendimi bir film içinde hissettim böyle filmleri çok izlemiştim. Ama gerçekte olabileceğini hiç sanmıyordum. Kusmak üzereydim, yanımdaki yaratığa soru sormaya hazırlanırken, kafamı kaldırdım ve gözlerime inanamadım, bu gerçek olamazdı, gözyaşlarıma engel olamadım…
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Monica Schafer
Dungeon Master
Dungeon Master
avatar

Kadın Kan durumu : Safkan
Mesaj Sayısı : 1384
Kayıt tarihi : 19/12/09

MesajKonu: Geri: Daisy Cheers   C.tesi Şub. 20, 2010 11:06 pm

Betimleme: 5/20
Akıcılık: 15/20
Yazım ve noktalama: 9/10
Hayal gücü: 15/20
Anlatım bozukluğu:7/10
Uzunluk:10/20

Altmış bir.

_________________

[Resimleri görebilmek için üye olun veya giriş yapın.]
Vanilla &Waffle

Sayfa başına dön Aşağa gitmek
http://holdric-legend.my-rpg.com
Océane Clémente
Ravenclaw 5. Sınıf & Bina başkanı & Takım Kaptanı
Ravenclaw 5. Sınıf & Bina başkanı & Takım Kaptanı
avatar

Kadın Özel yetenek : Metamorfmagus
Rp Partneri : Lasthe.
Kan durumu : Melez
Mesaj Sayısı : 846
Kayıt tarihi : 16/03/10

MesajKonu: Geri: Daisy Cheers   Paz Mayıs 02, 2010 1:01 am

Başlık tekrardan açılmıştır.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
http://holdric-legend.my-rpg.com
Misafir
Misafir



MesajKonu: Geri: Daisy Cheers   Salı Mayıs 18, 2010 9:46 pm

#Yaşamın Sesi#
Yaşamıyorken, yaşamak ya da yaşamak için bir neden bulmak. Belki de ölmen için gereken tüm engelleri kaldırmak. Ayaz her yeri dondurmuştu. Ellerimi duvara vurduğumda kum taneleri gibi yerlere dökülen buzlar, eriyerek yerleri ıslatıyordu. Uzun eskimiş büyük taşların yığıntısı tarzı verilen büyük Hogwarts koridorlarında yürüdükçü daha fazla üşüyordum. Gidiyordum ama sanki hep aynı yerde dönüyordum. Arada kafamı çevirip geriye bakıyordum gördüğüm tek şey, karanlık ve duvarlarda yanan alevlerin küçük ve işe yaramaz ateşlerdi.Yürümeye durmaksızın devam ediyordum. Bu zamana kadar neden hep iyi olmuştum ki... İyi olduğum için gelmemiş miydi bunlar başıma?...Belki daha mutlu bir hayatım olabilirdi. Belki ümitsiz bir sabaha değil umut dolu bir sabaha uyanırdım her gün. Herkesin beni sevmesi değildi istediğim, tek onun sevmesi, onunla olmaktı beni mutlu edecek şey...Sessiz koridorlarda gerçekten yalnız olduğum hissettim. Tavandan oluşan uzun buzlardan akan su damlaları yere damladığında çıkarttığı ses, kulağımda korkutucu bir melodi yaratıyordu. Topuklu ayakkabıların canımı yaktığını hissettim ve yere oturdum. Yerler bacaklarımı üşütmeye başlamıştı, soğuk o kadar sertdi ki, sanki ruhumu bedenimden çekercesine vücuduma acı veriyordu. Ayakkabılarımı çıkardım ve kafamı duvara yasladım...
###
Karanlıkta kaybolmuştum. Gözlerimin açık olmasına rağmen hiçbir şekilde bir yeri göremiyordum. Karanlıktı tamamen karanlık, sesleri duyabiliyordum, konuşmalar geliyor ve gülüşen insanları duyuyordum. “Anneee!” diye bağırdım. Elimi öne uzatmış bir yere çarpmamaya çalışıyordum. Yaklaştım ve dokundum üstünde girinti-çıkıntı olan bir taş duvar vardı, ellerimi sürttüğüm an ellerimi acıtmış ve kanatmıştı. Bu sırada biri beni kucağına aldı “Daisy, bebeğim tek başına çıkmamalısın gezmeye” dedi. Bu sesi duymayalı yıllar olmuştu, belki de hiç duyduğumu hatırlayamıyordum. Annemin sesi, korumacı olan bu güzel ses… Kötü olan onu göremiyordum, gözlerimi sonuna kadar açmıştım ama bir hiç renk hiçbir ışık yoktu. Akşam olmasının imkânı yoktu, sonsuza kadar süren bir karanlıktı bu, neden ve nasıl gelmişti bir an da buraya. Sanki ruhumla birlikte geçmişe bir yolculuk yapmıştı. Annemin o narin ellerinde taşınıyordum şuan, ama onu göremiyordum. Bir an görmek için gözün gerekmeyeceğini düşünerek kocaman sarıldım anneme, kokusunu içime çektim. Huzur dolu saniyelerdi.
###
Gözlerimi açtığımda annemin kucağından ayrılmış, o soğuk ve acı verici koridorlara geri dönmüştüm. Ve ellerim soğuktan morarmıştı, bacaklarımda öyle, keşke bu kadar ince giyinmeseydim diye geçirdim içimden. O kadar üşümüştüm ve o kadar canım yanıyordu ki, ağrıdan ayağı bile kalkamıyordum. Konuşmaya çalıştım ama sessimin bu haldeyken çıkacağını hiç sanmıyordum. “Yardım Edin...” sessizce kelimeleri tükürürcesine söyledim dudaklarımla. Bir daha konuşabileceğimi sanmıyordum. Eğer kimse beni bulamazsa, burada donarak ölebilirdim. Birkaç gün sonra kokmuş ve morarmış bedenimi bulmaları zor olmazdı. Nefretim büyüyordu, lanet olası hayata karşı nefretim alev olmuştu yüreğimin içini yakıyordu. İyi olmayacaktım, ne hayata ne de insanlara karşı… Belki seveceğim ama bunu asla dile getirmeyeceğim. Yalvarıyordum tanrıma kalbimi de dondursun da sevmeyi bırakayım diye… Tekrar denedim bağırmayı, eğer denemeseydim dakikalar sonra belki kendi kendime bile konuşamayacaktım. “Yardım edin! Kimse yok mu?” sesim koridorda yankılanıyordu. Ama ne bir ışık ne de bir ses vardı. Bu saçma yerde öylece kalakalmıştım. Kimsesizdim… Hiç kimsesiz… Kalbimdeki aşk; yuvasından yeni çıkmış kızgın bir yılana dönmüştü, sokacak ve öldürecek birini bulursam eğer mutlu olacaktım. Yaşamak değildi marifet; marifet, yaşadığından memnun olarak yaşamak ve öleceğin an, dünya da kalacak amacının olmadığını ve mutlu olduğunu bilerek ölmekti. Ama ben mutlu değildim. Ölmem için gereken an bu an değildi. Yaşamak ve öldürmek istiyordum. Nasıl yapacağımı bilmiyordum ama yapmak istediğim tek şey her saniye nefes almaya devam etmek ve elimi kalbime götürdüğümde o sesi duyabilmek, yaşamın sesini…
Saniyeler hızla ilerliyordu. Ayağı kalkmayı denedim, ayaklarım öylesine uyuşmuştu ki ayağı kalksam bile yürümem imkânsızdı. Duvara tutunarak kalkmayı denedim ama olmuyordu, ne yaparsam yapayım olmuyordu. Tekrar yere düştüm, canım yanmamıştı ama. Bitmeyen ıstırabın gecesindeydim sanki ölümün gecesinde. Kimse mi fark etmemişti yokluğumu, kimsenin umurunda değil miydim? Sürünmeyi denedim biraz yol almıştım ama yeni sorun nereden geldiğimi ve nereye gideceğimi unutmuştum. Dizlerimim acıdığını arada hissetsem bile sadece sürünüyordum. Başka çarem yoktu, ya burada ölecektim ya da biraz acı çekecektim. Bir kişiyi görebilmek ve beni kurtarması istemek umut ettiğim tek şeydi şuan. Isındığımı hissetmiştim. Durdum ve kafamı yere koydu. “Ahh, Yardım edin bana…” dedim ve ayağı kalkmaya çalıştım, iki ayağımın üstüne basmışken bir acı hissettim. Sanırım o soğuk ve sert betona kafamı çarpmıştım. Kendimi hissetmiyordum. Sanki ruhum bedenimden ayrılmıştı. Ve ben yerde yatan bedenimi görebiliyordum. Kanlar çıkıyordu kafamın altından, sanırım çok sert çarpmıştım. Ruhumda acı çekiyordu aynı anda. Ölüyordum sanırım, bedenimi görebildiğime göre ölüyordum. Bir an her şeyin eski halini aldığını, ruhumun ısındığını hissetmeye başladım.
###
Gözlerimi açtığımda beyaz çarşafları ve beyaz tavanı ile sıkıcılığı ön planda olan bir odada buldum kendimi. Başımda sargılar vardı. Bacaklarımda da öyle, kafamı sağa doğru çevirdiğimde orada kocaman bir cam vardı ve benim tarafım aynaydı. Eminim dış taraftan içeriyi görebiliyorlardı. Gece olanları düşünmeye çalıştım. Ama başım oldukça ağrıyordu. Pek bir şey hatırlayamıyordum. Bir rüyadan uyanmış gibi kesik kesik hatırlıyordum her şeyi… Sonsuzluk içinde kaybolmuştum sanki…
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Océane Clémente
Ravenclaw 5. Sınıf & Bina başkanı & Takım Kaptanı
Ravenclaw 5. Sınıf & Bina başkanı & Takım Kaptanı
avatar

Kadın Özel yetenek : Metamorfmagus
Rp Partneri : Lasthe.
Kan durumu : Melez
Mesaj Sayısı : 846
Kayıt tarihi : 16/03/10

MesajKonu: Geri: Daisy Cheers   C.tesi Mayıs 22, 2010 9:35 am

Betimleme: 18/20

Akıcılık: 18/20
Hayal gücü:16/20
Uzunluk: 17/20
Anlatım ve imla: 8/10
Renklendirme: 8/10

seksen beş
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
http://holdric-legend.my-rpg.com
Sponsored content




MesajKonu: Geri: Daisy Cheers   

Sayfa başına dön Aşağa gitmek
 
Daisy Cheers
Önceki başlık Sonraki başlık Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
Holdric Legend :: Rp dışı :: Karakter Onaylama-
Buraya geçin: